[Fic POT] อยากจีบ (Tezuka x Atobe)

Title : อยากจีบ (Flirt)

Fandom : Prince of Tennis

Pairing : Tezuka x Atobe

Note : สั้นมากจริงๆ นึกมุขไม่ออกแหล่ววว ใครจะเอาไปแต่งต่อก็ได้นะ หรือใครแต่งเทะเบะ มาเรียกเราไปอ่านด้วยนะคะ ฮือออ ว้อนท์อ่านมากแต่หมดมุขแต่งเองล่ะ (เราเล่น Twitter ชื่อ @verxus เรื่องขอให้ตามเราไปอ่านฟิคนี่จริงจังนะเออ ชิพคู่นี้จะลงแดงตายแว้วว)

 

อาโตเบะ เคย์โกะ กำลังขะมักเขม้นในการเลือกช่อดอกไม้สวยแบบต่างๆ ที่ทางร้านส่งมาให้ดู …ใช่.. เขากำลังเลือกดอกไม้เพื่อไปให้ใครบางคนที่พิเศษสำหรับเขา

และคนๆ นั้นก็คือ “เทสึกะ คุนิมิสึ” กัปตันผู้เคร่งขรึมแห่งโรงเรียนเซชุนนั่นเอง

ชายคนนั้นเป็นคนที่อาโตเบะยกให้เป็นคู่แข่งที่ทัดเทียมราชาเช่นเขา แม้ว่าอาโตเบะจะเคยเอาชนะเทสึกะมาแล้วในการแข่ง แต่นั่นก็ยังไม่อาจเติมเต็มความรู้สึกถึงการอยู่เหนือกว่าได้ ชัยชนะครึ่งๆ กลางๆ นั้นรบกวนจิตใจเขามาโดยตลอด เขาจึงพยายามฝึกซ้อมมากยิ่งขึ้น เพื่อที่สักวัน เมื่อการแข่งอีกครั้งมาถึง เขาจะสามารถเอาชนะได้อย่างเต็มภาคภูมิ

ทว่า พอรู้ตัวอีกที ในหัวเขาก็ครุ่นคิดแต่เรื่องของร่างสูง เฝ้ามองหาเพียงเพื่อให้ได้เห็นหน้าทุกครั้งที่มีการแข่งขัน เทสึกะผู้มีใบหน้าเรียบเฉยอยู่ตลอดเวลาและเอาจริงเอาจังในทุกๆ เรื่อง กลับกลายเป็นความงามที่น่าค้นหา สำหรับราชาผู้ต้องการความสมบูรณ์แบบเช่นเขา ยิ่งรู้จัก ยิ่งได้พบเจอ เขาก็ยิ่งหลงใหลในตัวตนของอีกฝ่าย จนอยากจะครอบครองมาไว้ข้างกาย หลังจากทบทวนความรู้สึกตัวเองจนแน่ใจแล้วว่าเขาชอบเทสึกะ และอยากได้อีกฝ่ายมาเป็นแฟน วันนี้อาโตเบะจึงตัดสินใจที่จะไปสารภาพรักกับเทสึกะ เขาจึงอยากจะได้ดอกไม้ที่งดงามคู่ควรกับการบอกรักจากราชาอย่างเขา

“กุหลาบแดงดีมั้ยนะ ฉันชอบกุหลาบ เพราะมันคู่ควรกับคนอย่างฉันที่สุด อ๋า ผู้หญิงส่วนใหญ่เค้าก็ชอบแบบนี้ เทสึกะเองก็น่าจะชอบนะ นายว่างั้นมั้ย คาบาจิ” อาโตเบะหันไปถามคนสนิทข้างกาย คาบาจิเพียงแต่พยักหน้ารับคำสั้นๆ เขาเป็นอีกคนที่รู้ว่าอาโตเบะหลงรักเทสึกะ แต่เขามักไม่พูดหรือแสดงความเห็นอะไรใน เพราะไม่ใช่เรื่องที่เขาต้องเข้าไปสอด เขาเพียงแต่มีหน้าที่ทำตามคำสั่งอาโตเบะเท่านั้น อาโตเบะจึงให้คาบาจิไปจัดการเรื่องสั่งดอกไม้และเตรียมรถไปโรงเรียนเซชุนตอนเย็น

.

.

รถลีมูซีนหรูจอดเทียบระหว่างที่สมาชิกตัวจริงชมรมเทนนิสเซงาคุกำลังจะกลับบ้านพอดี อาโตเบะลงจากรถเดินเข้าไปหยุดยืนกอดอกเชิดหน้าตรงหน้าเทสึกะแล้วเอ่ยสั่งแบบเย่อหยิ่ง

“ไง เทสึกะ นายไปทานข้าวกับฉัน  ไปขึ้นรถ!” คำพูดไร้ที่มาติดจะเป็นคำสั่งมากกว่าคำชวนนั้นทำเอาสมาชิกคนอื่นๆ ถึงกับหน้าเหวอ เทสึกะขมวดคิ้ว ไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร ถึงได้เกิดมาชวนเขาไปทานข้าวด้วยแบบนี้

“นายมีธุระอะไร”

“ธุระของฉัน จะบอกนายตอนทานข้าว ไปสิ อย่าให้โอเรซามะต้องคอย”

“ฉันไม่ว่าง มีรายงานต้องทำ มีอะไรก็บอกมาตอนนี้เลย”

“ชิ ช่วยไม่ได้” อาโตเบะจิ๊ปากอย่างรำคาญพลางสั่งคาบาจิไปเอาช่อดอกุหลาบที่เตรียมไว้มาให้เขา

“เอ้า รับไปซะ ดอกไม้ของนาย” ว่าพลางยัดใส่มือให้ เทสึกะรับดอกไม้อีกฝ่ายมาอย่างงงๆ “และฉันก็จะบอกว่า ฉันรักนาย อ๋า รู้แล้วก็รีบรับรักแล้วยอมเป็นแฟนโอเรซามะซะสิ!!”

“หาาา!!!” เสียงอุทานดังจากโมโมชิโระและคิคุมารุ คนอื่นๆ แม้แต่เทสึกะเอง ก็มีสีหน้าอึ้งไม่แพ้กัน ด้วยไม่คิดว่าจะมาได้ยินคำพูดที่ไม่น่าเชื่อจากปากของกัปตันแห่งเฮียวเทนี้ อาโตเบะเองก็ไม่ได้แคร์อะไรกับคนอื่นอยู่แล้ว ทำไมจะต้องอายกัน ราชาอย่างเขาไม่จำเป็นต้องอาย จะทำอะไรก็ไม่น่าเกลียด คนที่เขินอายน่ะ น่าจะเป็นอีกฝ่ายที่ถูกราชาผู้เพรียบพร้อมอย่างเขาขอความรักสิ!

“ฉันไม่ได้รักนาย อาโตเบะ” เทสึกะเอ่ยขึ้นด้วยเสียงเรียบเฉยสีหน้าปกติ หลังจากอึ้งเงียบมาสักครู่

“อ๋า คนอย่างนายกล้าปฏิเสธโอเรซามะงั้นหรือ ได้ ฉันจะจีบนายให้ดู คนอย่างฉันอยากได้อะไรก็ต้องได้ เตรียมตัวไว้เถอะ!” ว่าแล้วร่างโปร่งก็สะบัดหน้าเชิดขึ้นรถกลับไป ทิ้งไว้แต่เหล่าสมาชิกเซงาคุทั้งหลายที่ยังอึ้งกับเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่หาย

“เทสึกะ เมื่อกี๊ อาโตเบะเค้ามาสารภาพรักนายด้วยละ เนี้ยวว” คิคุมารุเอ่ยแซวคนแรก

“ไม่น่าเชื่อว่าอย่างหมอนั่น จะมาชอบกัปตันนะครับเนี่ย” โมโมชิโระว่าตาม

“เค้าว่าจะจีบนายด้วยนะ ฮะๆๆ” โออิชิว่า

“เสน่ห์แรงจังนะครับ กัปตัน” แม้แต่เอจิเซนก็อดเอ่ยแซวไม่ได้

“น่ารักดีเนอะ เทสึกะ” ฟูจิยิ้มล้อ

เทสึกะไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแต่เงียบและเดินกลับบ้านตามปกติพร้อมช่อดอกไม้ในมือ

.

.

เทสึกะมองช่อดอกกุหลาบแดงราคาแพงที่เขาถือกลับมาด้วยความรู้สึกประหลาด เขาไม่ได้รังเกียจหรือไม่พอใจอะไรกับการที่อาโตเบะมาบอกรักเขา ความจริงแล้วเขาเองก็สนใจในตัวอาโตเบะไม่น้อย แต่เป็นในเรื่องของฝีมือทางด้านเทนนิสที่เก่งกาจ เขาไม่เคยคิดว่าอาโตเบะจะมาสนใจชอบพอเขาในแง่นี้ เขาจึงปฏิเสธออกไปเพราะไม่เคยรู้สึกกับอาโตเบะอย่างที่เจ้าตัวรู้สึก แต่ความดื้อรั้นอยากเอาชนะของเจ้าตัวที่ประกาศกร้าวออกมาว่าจะจีบเขากลับทำให้เขารู้สึกเหมือนหัวใจเต้นผิดจังหวะอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ว่ากันตามจริงแล้ว อาโตเบะในสายตาของเทสึกะนั้นเป็นคนสวยมากขนาดเขาซึ่งไม่สนใจอะไรยังอดที่จะชื่นชมไม่ได้ ใบหน้าเรียว รับกับริมฝีปากบางสีระเรื่อ อีกทั้งดวงตาคมสวยที่แววตาแฝงความเย่อหยิ่งเหนือใครๆ นั้นทำให้อาโตเบะมีเสน่ห์ที่น่าหลงใหลอย่างประหลาด ทั้งรูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาวที่ดูมีออร่า บวกกับความเป็นผู้นำและความมั่นใจที่ล้นเหลือทำให้อาโตเบะมักจะโดดเด่นอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมายที่จ้องมองราวกับถูกสะกดให้สิ้นท่าต่อหน้าราชาหนุ่มผู้งดงามคนนั้น ไม่สิ เหมือนราชินีเสียมากกว่า อาโตเบะนั้นดูสูงส่งเกินกว่าจะหันมาสนใจคนธรรมดาอย่างเขาและเขาเองก็มุ่งมั่นแต่ในเรื่องพาทีมไปแข่งขันระดับประเทศเท่านั้น จึงไม่เคยใส่ใจมากไปกว่าการชื่นชมในใจเงียบๆ และมองอีกฝ่ายในฐานะคู่แข่งต่างโรงเรียนที่จะต้องก้าวข้าม แต่มาตอนนี้ เทสึกะชักไม่แน่ใจแล้วว่าตัวเองจะยังคงมองอาโตเบะด้วยสายตาเช่นเดิมได้หรือเปล่า

ร่างสูงล้มตัวลงนอนและหยิบช่อดอกไม้ขึ้นมาสูดดม กลิ่นหอมของกุหลาบช่วยให้เขารู้สึกผ่อนคลายพลางนึกไปถึงกลิ่นกายติดตัวของเจ้าของช่อดอกไม้ ซึ่งมักได้กลิ่นหอมแบบเดียวกันเวลาที่เพียงเดินผ่าน หรือได้อยู่ใกล้ๆ

.

.

วันต่อมา หลังจากซ้อมเสร็จ อาโตเบะก็มารับเทสึกะไปทานข้าวอีกครั้ง คราวนี้ เขาไม่มีงานอะไรติดค้างที่ต้องทำตอนเย็นบวกกับเพื่อนๆ ในชมรมคะยั้นคะยอจนน่ารำคาญ เขาจึงตกลงไป เทสึกะเพียงแต่คิดว่าถึงเขาจะปฏิเสธไป ลองเจ้าตัวบอกว่าจะจีบเขา คนดื้อรั้นหยิ่งผยองอย่างอาโตเบะก็คงไม่เลิกตามตื๊อเขาง่ายๆ และจะยิ่งมากความหากเขาไม่ยอมทำตามที่เจ้าตัวต้องการ ถ้าเขาเพียงแต่ยอมตามใจไปก่อน เดี๋ยวเจ้าตัวก็คงจะเบื่อไปเอง

อาโตเบะพาเทสึกะมายังร้านภัตาคารระดับ 5 ดาวแห่งหนึ่ง บรรยากาศหรูหราแบบที่เทสึกะคงไม่มีวันเหยียบย่างเข้ามาถ้าไม่จำเป็น หลังจากบริกรรับรายการอาหารไป อาโตเบะนั่งเท้าคางสีหน้าเรียบเฉยมองหน้ากัปตันแห่งเซชุน พอกับเทสึกะที่นั่งเฉยๆ ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ มองหน้าอีกฝ่ายเช่นกัน เพียงแต่คิดว่าอีกฝ่ายนั้นสวยดี และอาโตเบะที่ไม่โวยวายหรือเอาแต่พูดจาหลงตัวเองนั้นก็น่ารักดีเหมือนกัน มีแต่ความเงียบเกิดขึ้นระหว่างคนทั้งคู่

“นายนี่เงียบดีจริงๆ” อาโตเบะเอ่ยทำลายความเงียบเสียเอง แม้เขาจะถูกคนรอบตัวมองเพราะความโดดเด่นของตัวเองมาจนชินพอที่จะไม่แสดงความรู้สึกทางสีหน้า แต่การถูกเทสึกะจ้องด้วยสีหน้าเรียบเฉยจนไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ก็ทำให้เขารู้สึกเขินขึ้นมานิดหน่อย

“อาโตเบะ ฉันจะย้ำอีกครั้ง ฉันไม่ได้รักนาย เลิกทำแบบนี้เสียเถอะ มันเสียเวลาเปล่าถ้านายจะมาตามฉัน ฉันไม่คิดเรื่องอื่นนอกจากพาทีมเซงาคุไปให้ถึงระดับประเทศ”

“แล้วนายเคยมีแฟนรึเปล่าล่ะ”

“ไม่”

“นั่นไง นายเองก็ไม่เคยรักใคร แล้วนายรู้ได้ยังไงว่านายจะไม่รักฉัน มีสิทธิ์อะไรมาสั่งให้ฉันเลิกรักนาย อ๋า”

“เฮ้อ”

“เอาเถอะ เทสึกะ มันก็เป็นไปได้ที่ฉันจะเบื่อนายซะก่อน ถ้าถึงตอนนั้นนายยังไม่รักฉัน ฉันก็จะไม่มากวนใจนายอีก แต่ขอบอกไว้เลย ฉันเป็นคนที่รักใครรักจริง และก็ไม่เคยมีใครต้านทานเสน่ห์ของโอเรซามะได้หรอกนะ”

 

End.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s