[Fic POT] Negotiation (Niou x Atobe)

Title : Negotiation

Fandom : Prince of Tennis

Pairing : Niou x Atobe

Note : เป็นฟิคโคตรสั้น 2.5 หน้า ชั่ววูบมากค่ะ แต่คืออิ จขบ. มันชิพคู่นี้ไม่ไหวแล้ว ภาพผุดขึ้นมาตอนอ่านฉากนี้ใน New Prince of Tennis ครั้งแรกเลย เพิ่งแต่งฟิคครั้งแรกนะคะ ห่วยขออภัย ปกติแต่งฟิคไม่เป็น 555+

อ้อ เรื่องนี้แต่งตอนอ่านมังงะนะคะ ซึ่งมันก่อนอนิเมจะทำ เสื้อผ้า คำพูดเลยจะไม่ตรงกับในอนิเม และในมังงะไม่ได้มีเขียนฉากที่เค้าคุยกันในห้องค่ะ คำพูดที่เราเขียนเลยเป็นการมโนเอาเองในตอนที่อ่านขณะนั้นนะคะ

 

Niou_&_Atobe

ในค่ำคืนก่อนการแข่งขัน Shuffle Match เพื่อหาตำแหน่งตัวแทน U-17 ของญี่ปุ่นในวันรุ่งขึ้นที่กำลังจะเริ่มนั้น เหล่านักเทนนิส ม.ต้น ที่บ้างก็จับกลุ่มคุยกันภายในห้อง บ้างก็พักผ่อนตามอัธยาศัย แต่ไม่สำหรับอาโตเบะ เคย์โกะ ร่างโปร่งก้าวมามาหยุดอยู่หน้าห้องๆ หนึ่งก่อนจะเหลือบมองป้ายที่ติดอยู่ด้านหน้าและสบถในลำคอ

“ชิ..”

‘ห้อง 214 อาณาจักรของ นิโอ-คาบาจิ’

“นิโอ นายอยู่รึเปล่า!!” เพียงไม่นาน ประตูก็เปิดออกพร้อมกับหนุ่มผมสีเงินเจ้าของใบหน้ายียวนยืนเท้าแขนกับกรอบประตูส่งเสียงผิวปากเบาๆ จ้องมองผู้มาเยือนอย่างใคร่รู้

“ย่องมาหาฉันดึกๆ ดื่นๆ ถึงห้องนอนนี่ หวังอะไรรึเปล่า หืม?” จอมหลอกลวงยกยิ้มเจ้าเล่ห์ พลางมองสำรวจร่างโปร่งตรงหน้าอย่าไม่ปิดบังถึงใจความโดยนัยของคำพูดเมื่อครู่

“ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย ขอเข้าไปข้างในหน่อย”

“ได้สิ ได้เสมออยู่แล้วสำหรับนาย ปุริ”

.

.

“พรุ่งนี้ ฉันต้องการให้นายเล่นคู่กับฉัน” อาโตเบะเอ่ยถึงจุดประสงค์ของการมาหา โดยมีคาบาจินั่งอยู่ที่เตียงไม่รบกวนการสนทนาของทั้งคู่

“นึกยังไงถึงเกิดอยากเล่นคู่กับฉันขึ้นมาล่ะ”

“ฉันอยากให้นาย transform เป็นเทสึกะ”

“อย่างนี้นี่เอง เข้าใจคิดนี่ ถ้าใช้ความสามารถของเทสึกะก็เป็นไปได้สูงที่ทำให้การจับคู่มีโอกาสชนะเพิ่มขึ้น” นิโอเอ่ย “แต่ว่า.. ถ้าฉันตกลง ฉันจะได้อะไรเป็นการตอบแทนล่ะ”

“อยากได้อะไร อ๋า ฉันจะซื้อให้”

“แล้ว…. ถ้าฉันอยากได้สิ่งที่นายไม่จำเป็นต้องใช้เงินซื้อล่ะ?”

จอมหลอกลวงกวาดสายตาโลมเลียร่างตรงหน้าอย่างเปิดเผย พลางเลียริมฝีปาก จินตนาการถึงร่างภายใต้ร่มผ้าในชุดเสื้อกางเกงแขนขายาวนั่น เขาเคยเห็นอาโตเบะยามสวมชุดกีฬาลงคอร์ท ผิวขาวผ่องที่โผล่พ้นเสื้อผ้าราวกับไม่เคยโดนแดดนั้นโดดเด่น ดูจะเข้ากับความจริงที่ว่านิโอมักจะเห็นอาโตเบะสวมชุดวอร์มปกปิดร่างกายอยู่เสมอ ไม่ก็มีคาบาจิคอยกางร่มให้เวลาไปไหนต่อไหน ร่างบอบบางสูงเพรียวสมส่วน ดวงหน้าสวยจัดที่แฝงแววเย่อหยิ่ง อีกทั้งท่วงการเล่นเทนนิสอันงดงามในแบบเจ้าตัว ดูชวนมองจนไม่อาจละสายตาได้ ในสายตาของนิโอ อาโตเบะ เคย์โกะช่างเป็นเป็นคนที่สวยงามราวกับเสกสรรปั้นแต่งมาซะจริง สวยมากเสียจนอยากจะลองลิ้มรสดูสักครั้ง

อาโตเบะกอดอกหรี่ตามองอีกฝ่าย ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ว่านิโอต้องการอะไร เขาเคยชินกับสายตาที่มองมาอย่างจาบจ้วงแบบนี้มานักต่อนักแล้ว และเขารู้ตัวดีว่าตัวเองเป็นที่ต้องการของใครหลายคน แต่ไม่มีเหตุผลเลยสักนิดที่เขาคนนี้จะต้องยอม จะมากไปหน่อยแล้ว โอเรซามะไม่เคยต้องสิ้นไร้ไม้ตรอกขนาดต้องหวังพึ่งคนอื่นจนต้องยอมแลกอะไรแบบนั้นหรอกนะ!

“ไม่ นายคิดว่าฉันคนนี้จำเป็นต้องทำถึงขนาดนั้นเลยรึไง อ๋า ฉันไปละ” อาโตเบะส่งสายตาดูแคลนอีกฝ่าย พลางลุกเดินจะไปที่ประตู แต่นิโอคว้าข้อมือเรียวไว้ก่อนกระชากร่างบางลงมานั่งตัก วงแขนกอดรัดและซุกไซร้ซอกคอขาวของกัปตันแห่งเฮียวเท คาบาจิทำท่าจะเข้ามาช่วยแต่อาโตเบะห้ามไว้ว่าไม่เป็นไร และปล่อยให้นิโอคลอเคลียอยู่ครู่หนึ่งโดยไม่ขัดขืน จนอีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมาสบตา

“ฉันยังไม่ได้บอกซักหน่อยว่าไม่ทำ น่าสนุกดีนี่ ฉันจะเล่นคู่กับนาย จะเป็นทุกอย่างที่นายอยากให้เป็น ฉันไม่ได้ลืมหรอกนะว่ามาที่ค่ายนี้เพื่ออะไรน่ะ” นิโอยกยิ้ม “แต่ว่า นายไม่ลองคิดดูหน่อยรึไง ข้อเสนอเล็กๆ น้อยๆ ของฉันน่ะ นายผิดเองนะ ที่ทำให้ฉันหลงใหลได้ขนาดนี้”

จอมหลอกลวงต่อรองอีกครั้ง พลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจสัมผัสกันหมายจะจูบ แต่นิ้วเรียวยกขึ้นมาแตะริมฝีปากหนาไว้เสียก่อน

“พิสูจน์สิ… พิสูจน์ให้ฉันเห็นว่านายคู่ควรที่ได้รับมันน่ะ” กัปตันหนุ่มเอ่ย พลางไล้นิ้วเรียวไปตามริมฝีปากของร่างสูงเบาๆ สายตาที่เพ่งพิจมาอย่างเย้ายวน ทำเอานิโอชะงัก

…สวยงาม ลึกล้ำ น่าค้นหา แบบนี้แล้วจะไม่ให้เขาอดใจไหวได้ยังไงกัน…

“แน่นอน คอยดูพรุ่งนี้ละกัน” นิโอกุมมือขาวของอีกฝ่ายขึ้นมาจุมพิต และส่งยิ้มรอยยิ้มอ่อนโยนมีเสน่ห์มาให้จนอาโตเบะเองเป็นฝ่ายชะงักบ้าง ดวงหน้าเสมองไปทางอื่นเพราะรู้สึกว่าหน้าตนชักจะร้อนขึ้นมาชอบกล ด้วยเพราะอีโก้ที่สูงล้นเต็มเปี่ยมของเขา จึงไม่ค่อยมีใครกล้าตอแยกับเขามากนัก ทว่านิโอเข้ามาใกล้ชิดพัวพัน เอ่ยขอสิ่งที่ไม่มีใครเคยกล้าขอกับเขามาก่อน อาโตเบะจึงทำตัวไม่ถูกในสถานการณ์เช่นนี้นัก

“ปล่อยได้แล้ว”

จอมหลอกลวงไม่ว่าอะไร เพียงแต่คลายวงแขน ทว่ากลับอาศัยจังหวะกดปากหอมเข้าฟอดใหญ่ที่แก้มใสของคนในอ้อมกอดและยอมปล่อยร่างบางโดยดี

“นี่นาย!” อาโตเบะหน้าตึง แต่ก็ไม่รู้จะเอาความอย่างไรกับจอมฉวยโอกาสคนนี้ดี จึงเพียงแต่เดินออกไปก่อนจะกำชับเจ้าของห้องอีกครั้ง “อย่าลืมพรุ่งนี้ซะล่ะ”

“ได้เลย ” จอมหลอกลวงยิ้มกรุ้มกริ่ม “แล้วฉันจะรอ… รางวัลตอบแทน ปุริ”

 

End.

แต่งต่อไม่เป็นแระ นึกไม่ออก 555+ จะ NC ก็อ๊ายอาย แถมเบะจะดูง่ายไปด้วย 555+

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s